Κοιτάζω ψηλά: ουρανός, ορίζοντας, ταράτσες, σίδερα: ΑΝΑΜΟΝΕΣ- μάρτυρες του ανεξέλεγκτου οικοδομικού οργασμού και της ανθρώπινης απληστίας.

Η αναμονή στην καθημερινότητά μας: ατέρμονη, παθητική, ουτοπική…ως απεικόνιση της ματαιότητας της ανθρώπινης ζωής.

Η Συμμετοχική Τέχνη ως απάντηση στην Αναμονή: ο καλλιτέχνης και ο θεατής γίνονται ένα για να «χτίσουν» με το δικό τους τρόπο το τελείωμα των κτιρίων.

Η τέχνη επανακαθορίζει το ρόλο της για την κοινωνία, τον πολιτισμό, την οικονομία: το έργο τέχνης δραπετεύει απ’ τις γκαλερί και τα σαλόνια, βρίσκει «στέγη» στις ταράτσες.

Ο άνθρωπος αναθεωρεί τις αξίες του: η κοινωνία ενεργοποιείται και συν-δημιουργεί ανακόπτοντας την ανεξέλεγκτη βιομηχανική παραγωγή.