Το έργο επικεντρώνεται στην ιδέα ότι η τροφή μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο επικοινωνίας, σαν ένα είδος μεσολαβητή για τη σύναψη επαφής με έναν ξένο. Πιο συγκεκριμένα, ο σχεδιασμός του συστήματος εστιάζει στην παραγωγή και την κατανάλωση του ψωμιού, όχι μόνο ως βασικού είδος διατροφής, κοινού για πολλούς πολιτισμούς, αλλά και ως μιας ουσίας που είναι συνδεδεμένη με πνευματικούς συμβολισμούς και κατέχει ξεχωριστή θέση σε πολλές θρησκείες. Χρησιμοποιώντας το ψωμί ως πρώτη ύλη, αλλά και ως φορέα ενός μηνύματος, το έργο επιχειρεί το σχεδιασμό ενός νέου τελετουργικού, το οποίο είναι εμπνευσμένο από την ορθόδοξη χριστιανική παράδοση του «πρόσφορου». Το τελετουργικό του πρόσφορου περιλαμβάνει την παραγωγή του ψωμιού από τους πιστούς και, στη συνέχεια, τη συμβολική προσφορά στον Θεό, μέσα στο χώρο της εκκλησίας. Το ψωμί, το οποίο αντιπροσωπεύει το σώμα του Χριστού, διαιρείται και προσφέρεται σε μορφή αντίδωρου στους πιστούς κατά τη διάρκεια του τελετουργικού της Θείας Κοινωνίας.

Μέσα από την ανάλυση διαφόρων θρησκευτικών τελετουργικών, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι καθένα από αυτά αποτελείται από τρία στοιχεία: την ιστορία (το μύθο), την επανάληψη (για παράδειγμα, κάθε Κυριακή) και την αποκλειστικότητα (μόνο αυτοί που ασπάζονται τη θρησκεία μπορούν να λάβουν μέρος). Αυτά τα τρία στοιχεία αποτέλεσαν στη συνέχεια τα βασικά συστατικά για την πρόταση του νέου τελετουργικού. Ο σκοπός είναι να διευκολύνει την επικοινωνία μεταξύ αυτού που έφτιαξε το ψωμί και αυτού που θα το καταναλώσει Μια σφραγίδα ψωμιού με τέσσερα διαφορετικά σύμβολα χρησιμοποιείται για την αποτύπωση ενός μυστικού 4-ψήφιου κωδικού σε κάθε ψωμί , ενώ υπάρχουν οδηγίες για το πώς αυτός ξεκλειδώνεται. Στη συνέχεια, χρησιμοποιώντας τον κωδικό στην ειδικά σχεδιασμένη ιστοσελίδα, αυτός που καταναλώνει το ψωμί είναι σε θέση να διαβάσει για το χαρακτήρα και την ιστορία του παραγωγού. Με τον τρόπο αυτόν, δημιουργείται ένας υλικός και συναισθηματικός δεσμός μεταξύ των δύο ατόμων, μια μόνιμη ανταλλαγή ουσίας, μέσα από την κατανάλωση τροφής που παρασκεύασε κάποιος άλλος. Κάτι ανάλογο, για παράδειγμα, συμβαίνει με την οικεία ανάμνηση που έχουμε όλοι, λίγο έως πολύ, από το φαγητό της γιαγιάς μας. Το τελετουργικό επαναλαμβάνεται μία φορά την εβδομάδα, κάθε Παρασκευή, και τα άτομα που καταναλώνουν το ψωμί μπορούν να επιλέξουν να παρακολουθήσουν το επόμενο εργαστήριο αρτοποιίας, για να συνδεθούν έτσι με κάποιον άλλο.

Είμαι μια ανεξάρτητη σχεδιάστρια και αυτή την εποχή κάνω το μεταπτυχιακό μου στην Ακαδημία Design του Αϊντχόβεν. Σπουδάζω κοινωνικό design. Αρκετοί άνθρωποι με ρωτούν, τι είναι το κοινωνικό design; Λόγω της ασάφειας του όρου, οι περισσότεροι κοινωνικοί σχεδιαστές καλούνται να ορίσουν οι ίδιοι το δικό τους πεδίο. Έτσι λοιπόν, για μένα, το κοινωνικό design περιλαμβάνει την επανοικειοποίηση και την επανανακάλυψη πραγμάτων που κάποτε ήταν μαγικά και τώρα έχουν γίνει τετριμμένα. Στόχος μου είναι να αναδείξω και να σχεδιάσω για αυτή τη στιγμή του θαύματος που προκύπτει από την εκ νέου ανακάλυψη μιας παλιάς παράδοσης, αμφισβητώντας την και στη συνέχεια βλέποντάς την με ένα τελείως διαφορετικό φως. Μέσα από το σχεδιαστικό έργο μου, προσπαθώ να ανταποκριθώ στην κοινωνική ανάγκη για το μαγικό, για το θαύμα και την έκπληξη, ιδίως σε μια περίοδο κατά την οποία ακόμα και οι πιο συναρπαστικές τεχνολογίες καταντούν πιο γρήγορα από ποτέ άλλοτε βαρετές και ξεπερασμένες.

collaborators

Κίμωνα Κοντώση (Βίντεο)

country

Ολλανδία

year

2013