Αφετηρία του έργου είναι η έρευνα μου στη χρήση σύγχρονων μέσων και τεχνικών ψηφιακής σχεδίασης για την ανάπτυξη και διερεύνηση μορφικών συστημάτων σε αυξημένο επίπεδο γεωμετρικής πολυπλοκότητας, ώστε να αποτυπωθούν η αποτελεσματικότητα, η ακρίβεια και η απόδοση αυτών στα πλαίσια της εν εξελίξει σύγχρονης έρευνας στους χώρους των εικαστικών τεχνών και της αρχιτεκτονικής. Στο τέλος της έρευνας δεν ήξερα τι να κάνω με τα σχέδια. Ο κόσμος φαινόταν γεμάτος δυνατότητες για την αξιοποίησή τους μέσω νέων τεχνολογιών, αλλά ταυτόχρονα και πιο περιοριστικός, οδηγώντας σε σύγχυση και απογοήτευση για το ποια θα μπορούσε να είναι η συνέχειά τους.
Τύπωσα κάποια από τα σχέδια και πήγα στην κορυφή ενός λόφου έξω από την Κοζάνη, που φέρει το τοπωνύμιο Αρίνταγας. Ο Αρίνταγας είναι ένα άγονο ορεινό τοπίο, αλλά και ο φανταστικός τόπος διακοπών των Κοζανιτών, που σκωπτικά αναφέρονται σε αυτόν ως «η παραλία του Αρίνταγα». Η λέξη χρησιμοποιείται γενικότερα για να δηλώσει τον ανύπαρκτο τόπο, το «πουθενά», ακόμη και την ουτοπία. Το έργο είναι μια καταγραφή της αποτυχημένης προσπάθειάς μου να χρησιμοποιήσω σύγχρονα σχεδιαστικά μέσα και να καταστήσω το αποτέλεσμα χρήσιμο και διαθέσιμο. Με τον τρόπο αυτόν, κατάφερα να μεταβώ –κυριολεκτικά και μεταφορικά– σε ένα όραμα ουτοπίας, στο «πουθενά» και, τέλος, σε έναν πραγματικό τόπο. Πέραν της παρωδίας, ίσως υπάρχουν συναισθήματα αποπροσανατολισμού, ακόμη και απώλειας που έχουν νιώσει και άλλοι σε αυτή την προσπάθεια. Διαθέτουμε πλούτο εργαλείων και δυνατοτήτων για συμμετοχική δημοκρατία, αστική αυτο-οργάνωση, προσβασιμότητα στο δημόσιο χώρο. Παρ’ όλα αυτά, δεν φαίνεται να κάνουμε ιδιαίτερη πρόοδο.
[Η μουσική επένδυση του έργου φέρει τον τίτλο Permalimm· πρόκειται για μια αλβανική λέξη που περιγράφει ένα ορισμένο αίσθημα νοσταλγίας για κάτι που πλέον δεν υπάρχει. Χρησιμοποιείται στη σύγχρονη Αλβανία για να περιγράψει τη νοσταλγία για τα παλιά καλά χρόνια, όταν στην πραγματικότητα η χώρα υπέφερε από ένα φρικτό καθεστώς.]
