Μια σειρά από ασύρματα ψηφιακά όργανα μέτρησης· ένα παχύμετρο, μια μεζούρα και ένα μοιρογνωμόνιο. Μετρήσεις φυσικών αντικειμένων μεταβιβάζονται σε πραγματικό χρόνο σε ένα ψηφιακό 3D μοντέλο που πρέπει να ταιριάξει. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, η μέτρηση γίνεται κάτι που δεν ορίζεται πλέον από αριθμούς, αλλά έχει απόλυτη ακρίβεια· η μέτρηση γίνεται δημιουργία. Αυτά τα όργανα μπορούν κατόπιν να χρησιμοποιηθούν σε μια εφαρμογή όπου αρχετυπικά, παραμετρικά αντικείμενα μπορούν να παραμετροποιηθούν με ακριβείς μετρήσεις και να λάβουν υλική υπόσταση χάρη σε τεχνικές ψηφιακής παραγωγής, όπως η 3D εκτύπωση.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, οι ερευνητές πειραματίζονταν με τη γραφιστική πλευρά του λειτουργικού περιβάλλοντος των υπολογιστών, προκειμένου να τους κάνουν πιο προσιτούς για τους μη-ειδικούς. Τα πρώιμα γραφικά περιβάλλοντα έπρεπε να επινοηθούν από το μηδέν· ένας διαδεδομένος τρόπος διαχείρισης της αφηρημένης φύσης του «ψηφιακού» ήταν η χρήση μεταφορικών σχημάτων. Η επικρατούσα μεταφορά της «επιφάνειας εργασίας» (desktop) έχει πλέον καταστεί μία από τις πιο αναγνωρίσιμες αναλογίες λειτουργικού περιβάλλοντος, όπου η οθόνη του υπολογιστή αντιμετωπίζεται σαν να ήταν η επιφάνεια του φυσικού γραφείου του χρήστη. Κατά τον ίδιο τρόπο, αντικείμενα όπως τα έγγραφα και οι φάκελοι μπορούν να τοποθετηθούν σε συστήματα αρχειοθέτησης που συσχετίζονται συνειρμικά με τα προγενέστερα συστήματα που χρησιμοποιούνταν στο γραφείο, για τα έγγραφα. Οι ίδιες αρχές εφαρμόστηκαν σε δημιουργικά προγράμματα. Οι εφαρμογές σχεδίασης και ζωγραφικής χρησιμοποιούσαν οικεία όργανα από το καλλιτεχνικό εργαστήρι του «πραγματικού κόσμου», όπως το μολύβι, τη γόμα, το πινέλο, τον κουβά κ.ο.κ. και τα μετέφραζαν στα ψηφιακά ομόλογά τους, με παρόμοιες λειτουργίες.

Το πρότζεκτ of Instruments and Archetypes διερευνά τη δυνατότητα ανάληψης αυτών των μη-φυσικών οργάνων και επιστροφής τους στον πραγματικό κόσμο, χωρίς να χάσουν τις ψηφιακές τους λειτουργίες.